تا که یک روز تو رسیدی روی قلبم پا گذاشتی غصه های عاشقی رو تو وجودم جا گذاشتی زیر رگبار نگاهت دلم انگار زیر و رو شد برای داشتن عشقت ...همه جونم آرزو شد تا نفس کشیدی انگار نفسم برید تو سینه ابر و باد و دریا گفتن : حس عاشقی همینه دیگه رو خاک وجودم نه گلی هست نه درختی لحظه های بی تو بودن می گذره اما به سختی دل تنها و غریبم داره این گوشه می میره اما حتی وقت مردن باز سراغتو می گیره می رسه روزی که دیگه قعر دریا می شه خونم اما باز تو دریای عشقت باز یه گوشه ای می مونم !!!!!!به تو عادت کرده بودم مثل گلبرگی به شبنم مثل عاشقی به غربت مثل مجروحی به مرحم من که در گریزم از مرگ به تو عادت کرده بودم از سکوت و گریه ی شب به تو هجرت کرده بودم./
گفتمش بی تو چه می باید کرد عکس رخشاره ماهش را داد گفتمش همدم شبهایم کو تاری از زلف سیاهش را داد وقت رفتن همه را می بوسید به من از دور نگاهش را داد یادگاری به همه داد و به من انتظار سر راهش را داد./
من میگم بهم نگاه کن تومیگی که جون فدا کن من میگم چشات قشنگه تو می گی دنیا دو رنگه من میگم چقدر تو ماهی تو میگی اول راهی من میگم بمون همیشه تو میگی ببین نمیشه من می گم خیلی غریبم تو میگی نده فریبم من میگم خوابتو دیدم تو می گی دیگه بریدم من میگم هدف وصاله تو ولی میگی محاله من میگم یه عمره سوختم تو میگی قلبمو دوختم من میگم چشماتو واکن تو می گی منو رها کن من میگم خیلی دیوونم تو میگی آره میدونم من میگم دلم شکسته است تو میگی خوب میشه خسته است من میگم بشین کنارم تو میگی دوست ندارم من میگم بهم نظر کن تو ولی میگی سفر کن من میگم واسم دعا کن تو میگی نذر رضا کن من میگم واست میمیرم تو می گی نمی پذیرم من میگم شدم فراموش تو می گی نرفتم از هوش من میگم که رفتم از یاد تو می گی نمرده فرهاد من میگم باز شدی حیرون تو می گی بیچاره مجنون من میگم ازم بریدی تو می پرسی نا امیدی؟ من میگم واسم عزیزی تو می گی زبون می ریزی من میگم دلم رو بردی تو میگی به من سپردی؟ من میگم تنهایی سخته تو میگی این دسته بخته من میگم دلتو رفته تو می گی هفت روز هفته من میگم راه تو دوره تو میگی چاره عبوره من میگم می خوام بشم گم تو میگی حرفای مردم من میگم نگذری ساده تو می گی آدم زیاده من میگم دل به تو بستم تو می گی اینقده هستن من میگم تنهام میذاری تو میگی طاقت نداری؟ من میگم خدا به همرات تو میگی چه تلخه حرفات من میگم اهل بهشتی تو می گی چه سرنوشتی من میگم تو بیگناهی تو میگی چه اشتباهی من میگم برو کنارش تو میگی رفت پیش یارش من میگم با تو چی کار کرد تو میگی کشت و فرار کرد من میگم چیزی گذاشته تو میگی دو خط نوشته من میگم بختش سیاهه تو میگی اون بی گناهه من میگم رفته که حالا تو میگی مونده خیالا من میگم میاد یه روزی تو میگی داری می سوزی من میگم رنگت چه زرده تو می پرسی بر می گرده ؟؟ من میگم بیاد الهی تو میگی که خیلی ماهی من میگم ماهت سفر کرد تو میگی تو رو خبر کرد من میگم هر کی با ماهش تو می گی بار گناهش من میگم دلم اسیره تو میگی که خیلی دیره من میگم خدا بزرگه تو میگی زندگی گرگه من میگم عاشق پرنده است تو میگی معشوق برنده است من میگم خدا نگهدار تو میگی تا چی بخواد یار من میگم تا به قیامت برو زیبا به سلامت 
بيبهانه بوسه نيز متولد ميشود اما با بهانه يك بوسه ميرود مثل قاصدكي در باد و آن وقت مينشيني كنار پنجرههاي خاطره و مرور ميكني بوسههايي را كه در خواب بر لباناش زده بودي
آره مـن قـول داده بــودم تـا تهش بــاهات بمونـم  ولی پس دادی نگــــامو زیــر رگبــــــار غـــرورت من فقط یکــم شکستم خوب نگام کنی همونم
دیگــه عین اون قدیمــا چشــــاتو نمیپرستــــم رخ تــو عین یه بـــــازی منــو مـات قصه هـا کرد حالا بی اسمـم و تنها پُــرپــاییز و شکستــــم
اینــی که حــــالا میبـینـی دیگه مجنون چشات نیست دیگه وقتی نیمه شب شه نگـران لـحظه هــات نیست مـــن بــرام فــرقـی نــداره کـــه تو بــاشی یـا نباشی خیلـی وقته دیگه نیستی تو دلم جـــایی برات نیست
مـــن سپردمـت به دریــــا عـیــن یـــه مـوج زیـــــادی تازه فهمیدم با این عشق زندگیـــم چقـد تلـف شـد تــو بـــه جــای التماســم یـــه گُلـــم بهـــم نــدادی
پنجره ی انتظار یعنی عشق گریه ی بی اختیار یعنی عشق شب باران کنار سجاد ه شوق دیدار یار یعنی عشق ناله ی شاخه های بی سامان در فراق بهار یعنی عشق باز طوفان مرد صحرا گر د سینه ی بی قرار یعنی عشق شیهه ی اسب در شب صحرا رد پای سوار یعنی عشق جاده فریاد می زند فریاد گم شدن در غبار یعنی عشق تا ابد قصه من و مهتاب در دل روزگار یعنی عشق 
تقديم به او که نبود ولي حس بودنش بر من شوق زيستن داد دلم براي کسي تنگ است که آفتاب صداقت را به ميهماني گلهاي باغ مي آورد و گيسوان بلندش را به باد مي داد و دست هاي سپيدش را به آب مي بخشيد و شعر هاي خوشي چون پرنده ها مي خواند عزيزم برگ از درخت خسته ميشه، پاييز بهانه است زندگي را مرگ نيست مرگ نيز افتادن يک برگ نيست برگهاي افتاده زين پاي درخت باز مي بيني درخت بي برگ نيست وين منم خشکيده برگي بي رمق زردگون رخساره ام از درد نيست پا گذاري بر مزار ترد اين شوريده برگ چون صداي خش خشم آمد پديد ياد آري برگهاي خسته مجنون بيد دوست دارم چون نسیم هر دم ز کویت بگذرم عطر گیسویت بیفشانم به گلهای بهار دوست دارم چشمه ی قلبم شود رودی پر آب تا چو ماهی چنگ بر قلبم زنی دیوانه وار
آسمان رنگ شب یلدا گرفت یاد تو آمد به قلبم جا گرفت تا سحر غم با دلم هم خانه بود از فراق تو دلم دیوانه بود یاد تو چندیست میهمانم شده خاطراتت آفت جانم شده هر چه می گویم سخن از یاد توست در سکوت من فقط فریاد توست گاه می ترسم نیایی از سفر چشم من تا کی بماند پشت در باز شب با یاد تو سر می شود باز هم یک روز دیگر می شود
می خوام براتون یکی از عکس های معین رو بذارم امید وارم خوشتون بیاید 
سلام دوستان از اینکه به وبلاگم سر میزنید و نظر میدین خوشحالم این عکس تقدیم به همتون
تو را به يك شب سياه تو را به مرگ نا به گاه ، نمي دهم . نگاه گرم تو را عزيز دل ، به يك ناز آفتاب نمي دهم . صداي سبز تو را بهار من ، به صد مرغ سبز خوان نمي دهم . تو را به غم نمي دهم قسم به شب ! تو را به شب نمي دهم با او بگو چه می کشم از درد اشتیاق شاید وفا کند بشتابد به یاریم ای شعر من بگو که جدایی چه می کند
ای چنگ غم که از تو به جز ناله برنخواست راهی بزن که ناله ازاین بیشتر کند ای روشنان عالم بالا ستاره ها رحمی به حال عاشق خونین جگر کنید |
ستاره ی من
يه شب ديدم تو آسمون، ستاره اي چشمک زنون، خنديد و گفت: کنارتم تا آخرش، تا پاي جون... ستاره ي قشنگي بود، آروم و نازو مهربون... ستاره شد عشق منو، منم شدم عاشق اون... اما زياد طول نکشيد، عشق من و ستاره جون؛ ماهه اومد ستاره رو، دزديد و برد نا مهربون... ستاره رفت، با رفتنش، منم شدم بي همزبون... حالا شبا به ياد اون، چشم مي دوزم به آسمون . . . !
|
به قلم: مریم در یکشنبه سی و یکم تیر 1386 و ساعت
23:37 | 
کاری بکن که در دل سنگش اثر کند