شب و ستاره

کبوتر

توی سرمای زمستون یه کبوتر روی ایوون

خیس شده پرهای نازش دیگه بالهاش نداره جون

بس که آسمون نگاه کرد دیگه چشماش شده خسته

آخه اون خبر نداره خودشم بارشو بسته

یه دلش پر اضطرابه یه دلش پر از امیده

توی آسمون آبی اون هنوز جفتی ندیده

دلشو زدش به دریا بره دنبالش به هرجا

اما افسوس که شکارچی نشسته پشت درختا

تا بلند میشه از ایوون میریزه روی زمین خون

تا میریزه رو زمین خون میشینه جفتش رو ایوون

به قلم: مریم در شنبه هفدهم آذر 1386 و ساعت 21:6 |

ستاره ی من

يه شب ديدم تو آسمون، ستاره اي چشمک زنون، خنديد و گفت: کنارتم تا آخرش، تا پاي جون... ستاره ي قشنگي بود، آروم و نازو مهربون... ستاره شد عشق منو، منم شدم عاشق اون... اما زياد طول نکشيد، عشق من و ستاره جون؛ ماهه اومد ستاره رو، دزديد و برد نا مهربون... ستاره رفت، با رفتنش، منم شدم بي همزبون... حالا شبا به ياد اون، چشم مي دوزم به آسمون . . . !