شب و ستاره

خاکستر عشق

جز اینکه خاکستر شوم راهی ندارم

مانند هیزم آتشـت را دوســـــت دارم

حالا نمیایی نیا چون بی تو عـمریست

این لحظه های لعنتــی را می شمــارم

بــــاور نمیـکردم فریبـــم داده باشـــی

مثل سرابی پا به راهت می گذارم

من غوطه ور بودم میان موجهایت

دیگر به فکر زندگی در ابشارم

حالا که بعد از ابشارت زنده هستم

خود را به دریای وجودت می سپارم

به قلم: مریم در پنجشنبه بیست و دوم آذر 1386 و ساعت 15:49 |

ستاره ی من

يه شب ديدم تو آسمون، ستاره اي چشمک زنون، خنديد و گفت: کنارتم تا آخرش، تا پاي جون... ستاره ي قشنگي بود، آروم و نازو مهربون... ستاره شد عشق منو، منم شدم عاشق اون... اما زياد طول نکشيد، عشق من و ستاره جون؛ ماهه اومد ستاره رو، دزديد و برد نا مهربون... ستاره رفت، با رفتنش، منم شدم بي همزبون... حالا شبا به ياد اون، چشم مي دوزم به آسمون . . . !